Karty metaforyczne to talie kart z różnorodnymi obrazami, o wielkości zbliżonej do klasycznych kart do gry. To nie był przypadkowy wybór — autor pierwszej na świecie talii kart metaforycznych, kanadyjski profesor historii sztuki Eli Raman, celowo zdecydował się na taki format, czerpiąc inspirację z ulubionych gier karcianych.
Jak to się zaczęło
Eli Raman pragnął, aby każdy mógł poczuć bliskość ze sztuką i mieć możliwość codziennego kontaktu z dziełami artystów. Dlatego stworzył talię kart z reprodukcjami własnych obrazów, aby odbiorcy mogli trzymać „sztukę w dłoniach”.
Nie spodziewał się jednak, że oglądanie obrazów wywoła u ludzi głęboką refleksję. W 1981 roku powstała pierwsza talia kart metaforycznych — „OH” (nazwa pochodzi od reakcji ludzi: „Oh!”, gdy patrzyli na karty Ramana).
Początkowo karty miały służyć jako gra w skojarzenia, która rozwija intuicję, zachęca do samopoznania i pomaga zrozumieć sposób myślenia innych ludzi. Z czasem zauważono, że każda osoba interpretuje te same obrazy w zupełnie inny sposób, co czyni z kart potężne narzędzie projekcyjne.
Współpraca z psychoterapeutą
W 1983 roku Eli Raman spotkał Moritza Egetmeyera — niemieckiego psychoterapeutę, który dostrzegł w kartach unikalne narzędzie wspierające psychologiczną pracę z klientem. Z jego inicjatywy od 1985 roku wydawnictwo Egetmeyera zaczęło publikować kolejne talie kart — wiele z nich do dziś cieszy się ogromną popularnością wśród specjalistów.
Współczesność
Obecnie dostępnych jest wiele talii kart metaforycznych, obejmujących różnorodne tematy — od emocji i relacji po rozwój zawodowy. Wiele talii powstaje we współpracy psychologów i artystów, co pozwala połączyć wartości estetyczne z psychologiczną głębią. Choć karty metaforyczne znalazły trwałe miejsce w psychologii, są również chętnie wykorzystywane przez pedagogów, coachów i osoby pracujące nad własnym rozwojem osobistym. Od pierwszej talii stworzonej przez Eli Ramana po dzisiejsze bogactwo dostępnych kart — karty metaforyczne nadal wspierają ludzi w odkrywaniu własnych przeżyć i poszukiwaniu nowych dróg rozwoju. Ten niezwykły przykład pokazuje, jak sztuka i psychologia mogą harmonijnie współistnieć, otwierając drzwi do głębszego poznania siebie i świata.